સબંધ તો અફાટ દરિયો,આ પાર થી પેલે પાર પુષ્કળ છે એનો વ્યાપ

લાગણી તો ઘોળાયેલી શ્વાસે શ્વાસમાં, નહી મળે એનું માપ

નફરત છે ઝેરી નાગણ,પ્રેમ ના મીઠા શબ્દ થી એને કાપ

જીવન તો અનંત નિરંતર, પ્રેમ છે એનો શ્વાસ “નેહ” બધાને એ આપ

પરિન્દ

અમે બાજી લગાવી જાનની ને પાછા હટી ગયા

મળતા તા માનવ મેળા માં એમા એકલા રહી ગયા,


ખુદને મુક્યા અમે ચરવાને કે પાછા ભવરમાં પડી ગયા

ઊંચેથી મુકીતી સીડી ચડવાને જોયું તો બીજાઓ ચડી ગયા,

નિક્ળ્યાતા પ્રુથ્વીને જાણવાને ફરીને પાછા કેન્દ્ર બિંદુમાં જડી ગયા

પછી વિચાર્યુ અમે કે પુરૂ આયખું અમે “હું” માં જ પતાવી ગયા,


છેડી દીધી લડાઇ અમે જવાની ના જોશમાં કે એમાં પોતાના ગુમાવી ગયા

જીત્યા જ્યારે જગ ત્યારે અમે ખુદ અમારા થી પણ અળગા રહી ગયા

જીવનની છેલ્લી સંધ્યાએ બેઠા સરવાળા માંડવા કે ભણેલ ગણિત ભુલી ગયા…

ચાર્મી


રંગ રાતો જીવન નો, ઉડે છેઅહીં જીવન રસની છોળ,
મંજરી મ્હોરીતી ની યાદ સાચો છે,સમય હવે તુ કોળ,
સબંધોના રસ્તા બધા છે ભરચક,ને છલોછલ દિલની પોળ
જો કુદરતને,જીવન હોય છે સમરસ એમા ન હોય,એક ને ગોળ ને બીજા ને ખોળ,
લાગણી તો કાચની શીશી,જરાક અથડાઇ ને ટુટી,
શબ્દ છે બ્રહ્મ,બોલતા પહેલા એને તોળ,
જીવન છે ઉત્સવ અસ્તિત્વનો “નેહ” જો આવી રહયો છે આનંદ ગાડા ને ગાડા ભરી ગોળ,

પરિન્દ